"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2025/742 E., 2025/2072 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1.fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Suç tarihinin karar başlığında 31.12.2014 yerine 01.01.2015 olarak yazılması, hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi nedeniyle artırım yapılırken uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143/1. maddesinin yazılmaması mahallinde düzeltilebilir maddi hatalar olarak değerlendirilmiştir.
Şikâyetçi ...'in zararının giderilmesini istemediğini beyan etmiş olsa da, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.02.2016 tarih, 2013/735 Esas ve 2016/55 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ödeme yeri tayin edilerek veya mağdur adına mahkeme veznesine belirteceği zarar bedelinin sanık tarafından depo edilmesi sağlanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken 5237 sayılı Kanunu'nun 168/2. maddesi gereği indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini ve sanığın, şikâyetçi ...'ün cep telefonunu satın alan kişiye kovuşturma aşamasında ödediği parayı iade ettiğinin anlaşılması üzerine sanık hakkında aynı Kanunu'nun 168/2. maddesi yerine 168/1 maddesi uygulanarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2013 tarihli, 2021/1 Esas, 2013/220 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında kurulan hüküm fıkralarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına ve yerine "Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2013 tarihli 2021/1 Esas, 2013/220 Karar sayılı ilamındaki, Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 62/1. maddeleri uyarınca verilmiş 2 yıl 1 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.