"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin "Aracın çalıntı olduğunu bilmediğine, atılı suçu işlediğine dair parmak izi ya da başka bir somut delilin dosyada olmadığına ve beraatine karar verilmesi gerektiğine", sanık müdafiiinin temyiz isteminin "Sanığın atılı suçu işlemediğine, asıl suçu işleyen sanığın atfı cürüm niteliğindeki beyanına dayanarak cezalandırılma yoluna gidilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçun nitelikli halinin unsurlarının olayda gerçekleşmediğine, teşdit hükümlerinin hatalı uygulandığına ve hükmün bozulması gerektiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak:
Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve 2. kez mükerrirliğe esas alınan Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli ve 2020/328 Esas, 2021/459 Karar sayılı kararının 07.04.2022 tarihinde kesinleştiği, anılan ilâmın 5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesi gereği " Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde tekerrür hükümleri uygulanır." hükmü gereğince 2. kez mükerrirliğe esas teşkil etmediği ancak sanığın adlî sicil kaydında yer alan "Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.01.2015 karar tarihli ve 2014/267 Esas, 2015/1 Karar sayılı 08.09.2015 tarihinde kesinleşerek 17.04.2020 tarihinde infaz edildiği anlaşılan ilâmın 1. kez mükerrirliğe esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından "Sanığın tekerürre esas sabıkasının Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/328 esas, 2021/459 karar sayılı ilamı bulunduğu, sanığın bu ilamla mükerrer olarak cezalandırıldığı anlaşılmakla, TCK'nun 58/6 maddesi gereğince hüküm olunan cezanın İkinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, ayrıca ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı hakkındaki kanunun 108/4 maddesi gereğince İKİNCİ KEZ MÜKERRİR olan sanık hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlanılmak üzere DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİNİN UYGULANMASINA" ilişkin kısım çıkartılarak, yerine "Sanık hakkında Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.09.2015 kesinleşme tarihli ve 2014/267 Esas, 2015/1 Karar sayılı ilâmı ile verilmiş 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezasına dair kararın infaz tarihinden itibaren 5 yıl geçmeden dosyamıza konu suçu işlediği, böylece 5237 sayılı Kanun'un 58/2-a maddesi gereğince mükerrir olduğu anlaşıldığından sanık hakkında verilen cezanın aynı Kanun'un 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına," yazılmak suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.