"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/2939 E., 2023/143 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması
İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin "suçun unsurlarının oluşmadığına, keşif yapılmaksızın eksik araştırma sonucu karar verildiğine, etkin pişmanlık hükümleri gereğince ve takdiri indirim uygulanarak sanığın cezasından indirim yapılması gerektiğine"; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin "sanığın diğer sanığın hırsızlık amacıyla suça konu yere gittiğini bilmediğine ve sanığın suçun işlenmesinde hiçbir yardımı ve iştirakinin olmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
I. Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması ve koşullu salıverilme hükümlerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,
II. Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın tekerrüre esas alınan Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2018 tarihli ve 2018/214 Esas, 2018/391 Karar sayılı ilâmından dolayı ikinci kez mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, söz konusu ilamın incelemesinde, anılan ilamda birinci kez mükerrirliğe esas alınan Isparta 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2013 tarihli ve 2013/107 Esas, 2013/352 Karar sayılı ilâmı uyarınca verilen 5 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu suçun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı ve UYAP’tan yapılan incelemede uyarlama yargılaması sonucunda uzlaşma sağlanarak 14.01.2019 tarihli ek karar ile düşme kararı verildiği, bu durumda bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın UYAP üzerinden yapılan sorgulamada başka ikinci kez mükerrirliğe esas olabilecek bir ilâmın da bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın tekerrüre esas alınan Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2018 tarihli ve 2018/214 Esas, 2018/391 Karar sayılı ilamından dolayı birinci kez mükerrir sayılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak aynı Kanun'un 303. maddesi uyarınca bu hususun düzeltilmesi mümkün olduğundan; sanık hakkında kurulan hükümden tekerrür uygulanmasına ilişkin olan kısmın çıkartılması ile yerine “Sanığın adlî sicil kaydında yer alan Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2018 tarihli ve 2018/214 Esas, 2018/391 Karar sayılı ilâmında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 86/1,3-e maddesi uyarınca verilen 1 yıl 6 ay hapis cezasını içeren mahkûmiyeti nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/2-b. maddesi uyarınca birinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından, aynı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince hapis cezasının mükerrirlere göre infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına,” cümlesi eklenmek suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Isparta 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.