"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/2380 E., 2022/2339 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Hırsızlık suçundan 29.09.2022 tarihli karar ile istinaf başvurusu esastan incelenerek dosyadan el çekildikten sonra verilen 24.11.2022 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin ''lehine olan TCK'nın 42/1 ve 44/2 maddelerinin uygulanmasına '' yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Katılan ve şikâyetçinin işçi olarak çalıştığı marketin soyunma odasında bulunan ve şahsi dolaplarından farklı miktarlarda paranın çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, dolapların farklı kişilerin kullanımında olduğunu bilebilecek durumda olan sanığın, her bir müştekiye karşı işlediği hırsızlık suçundan ayrı ayrı cezalandırılması yerine 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın ikinci kez mükerrirliğe esas alınan Ankara Batı 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarihli ve 2019/62 Esas, 2019/159 Karar sayılı ilâmında, tekerrüre esas alınan Kızılcahaman Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2016 tarihli ve 2017/478 Esas, 2018/14 Karar sayılı ilâmına konu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1. maddesinde yazılı "Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak" suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin hükme karşı sanık ...'nın başvurusu üzerine eski hale getirme ve istinaf talebinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin 2021/473 Esas- 2021/1066 Karar sayılı istinaf kararı ile ilk derece mahkemesinin "16.03.2021 tarihli "... eski hale getirme talebinin reddine" ilişkin verilen ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu, istinaf isteminin süresinde olduğu" kabul edilerek yapılan incelemede 02.07.2021 tarihli ve 2021/473 Esas- 2021/1066 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek hükmün kesinleştiği,Ankara Batı 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarih ve 2019/62 Esas- 2019/159 Karar sayılı tekerrüre esas alınan hükmüne ilişkin suç tarihinin 07.10.2018 tarihi olduğu, birinci kez suçta tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinden önce işlendiği bu nedenle bahsi geçen ilâmın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirliğe esas alınamayacağı ve sanığın adlî sicil kaydında başkaca ikinci kez mükerrirliğe esas alınabilecek ilâmın bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın birinci kez mükerrirliğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan kısmın çıkartılarak, yerine “Ankara Batı 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarihli ve 2019/62 Esas, 2019/159 Karar sayılı ve 04.09.2019 tarihinde kesinleşen ilâmında kasten yaralama suçundan verilen 5 ay hapis cezası tekerrüre esas alınarak sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlesinin yazılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 71. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.